25 Aralık 2013 Çarşamba

nefesim,

iyi değilim bunları yazarken, yazım da iyi olmayacak haliyle
kıymetini bilemediğim birçok şeyi dizdim önüme, deliler gibi mutlu olduğum günleri hatırladım, mutluluktan sabahlara kadar uyuyamadığım günleri, ağzımı yüzümü toparlayamayışlarımı..
sonra bunların tam aksi hallerimi, kahroluşlarımı yıkılışlarımı sabahlara kadar ağlamaktan uyuyamayışlarımı
birilerinin bana 'sağlık olsun' dedikleri an geldi aklıma
ne yavan kelimeydi, ne boş ne tuhaf, ne kadar dilimize pelesenk! yaşayıp bilmeden önce..
sağlık olsun da paranın ne kıymeti var, sağlık olsunda yatların katların katların olmasa da olur
yaşamadan bilemiyor insan
para pul malk mülk şan şöhret hepsini bırakın duygular bile yalan oluveriyor sağlık olmayınca, duygular ya! ciğerinde hissediğin şeyler,,,yalan.
son iki haftadır hastane de geçen her saniyem her dakikam bana bunu anlatmak için aktı sanki , çılgınlar gibi sevindiğim şeyler , üzülmekten ölüp bittiğim günler hepsi ne kadar yalanmış ne kadar gereksiz.ve ben yine ne kadar aptalmışım.
***
büyüdüm. her geçen yılımın tatlı acı hatıraları daha da komik gelmeye başladı. çünkü bizim dilimizde büyümek buydu değil mi.
büyüdüm.
dedemin ellerinden tutup onu hayattan, bizden, eşinden, çocuklarından, torunlarından kopartmamak için çırpındığımı gördüğümde kocaman bir kız olmuştum.

gerçi ne kadar büyürsek büyüyelim insan her zaman yanında güç alacağı, başının koyup ağlayacağı,böyle zamanlarda kendine destek olacağı birine muhtaç kalıveriyor. 


benim dedem KOAH* hastası,
 ömründe 30 yıla yakın sigara kullanmış, sonrasında ki bi 30 yıl da da bir daha ağzına dahi sürmemiş, tozu toprağı çok sevmiş benim dedem nerde tozlu işler var o orda olurmuş, gel zaman git zaman ciğerler artık bitip tükenmiş.
son yıllarında bir kere bile derin bir nefes alamadı dedem hep yarım hep zorla. hiç yetmedi ona içine çektiği hava çünkü ciğerlerinin büyük bir kısmı zamanla faliyetini yitirmişti.

artık günümğzde birçok kişi ''astım*'' hastası, hatta birçoğu daha iyimser bir şekilde ''ev tozlarına karşı alerji'' li , kimi amfizemli*, hepsinin elinde cebinde çantasında astım fısfısları
ve hastalıkları ilerledikce gelişen olayları gidişatları kullanılan ilaçları da aynı..
en az 5 yıldır sigara kullanan bir kişi de sağlıklı oldugunu düşünse de 
aslında bir KOAH hastası. 
*
dedem; 
son 5 yılında artık merdiven çıkmakta zorlandı , uzun yol gidemedi

son bir yılında bir basamak dahi çıkamadı . toplamda 3 adım dahi atamadı 
oksijen makinalarını kullanmaya başladı
bir hareket etse anında  tıkanırdı
 ve son bir hatta birkaç ayımız;
gözlerimin önünde hergün boğuluyor hergün nefessiz 24 saatin 24ünü de acı cekerek yaşıyordu
reklamlarda çıkanlara inanamazdım,
şimdi eli elimdeyken astım nöbetleri , krizleri tutuyor
gözlerimin içine her baktığında mahvoluyordum elimden birsey gelmiyor dedem, imtihan.


ve şu son haftamız nöbetlerler tıpkı doğum sancısı gibi sıklaştığında kollarımda defalarca şahadet getirdiğini biliyorum, yüzünde ciğerlerine oksijen üfleyen bir cihaz, ellerimi tutmaya kollarımı sıkmaya mecali yokken ölüyorum ben büşram diyor.

.dedem.
''dedem bu bir kriz geçecek sabret ne olursun sakin ol, elimi tut, yanındayım senin. hiç bırakmayacağım. senin nefesin kesiliyor, söz ben senin nefesin olacağım'' 
gözlerim cihazlardan bir saniye ayıramıyorum : nabız yükseliyor , kandaki karbondioksit oranı artıyor oksijen büyük bir hızla düşüşe geçiyor...
bu krizde bi müddet sonra geciyor biraz olsun rahatlıyor ama hiç birzaman tam nefes alamıyor açılamıyor 
ardından krizler daha da sıklaşıyor

işte koah böyle berbat bir çaresizliğe dönüşüyor biten ciğerlerin tedavi olmuyor elinden hiçbir şey gelmiyor

bunu buraya yazıyorum ama biliyorum ki kimsenin umurunda olmayacak, kimse içtiği bagımlısı olduğu sigarasını, soluduğu havanın kalitesi, yaşadığı koşulları bi durup düşünmeyecek.  çünkü sağlık dilimize pelesenk olmuş bir kelimeden öteye geçemeyecek taa ki elimizden gidene kadar.



sonrasında ne mi oldu? dedem bana ciğerim diyen adam. ciğerinin bir parcası olabilmek için çırpındığım adam, hani bana 'canım' derken neye inanip neye inanmamam gerektiğini anlatan adam, birinin canı ciğeri olmayı bana hissettiren dedem;..
şimdi yoğun bakımda. uzağımda. hepimizden uzakta. günde yalnızca 2 dk görebilme iznimiz var. 
hadi sağlık elden gidiyorda, peki ya asıl götürdükleri...
koah hastalığının son aşaması;
hastanın ciğerleri artık tamamen faliyetini yitirmiştir
artık hastaya oksijen vermek kafi gelmez , karbondioksit i de geri almak gerekir
bunun için hastanın soluk borusuna bir tüp yerleştirilir
ve hasta trakeotomi denilen işleme tabi tutularak boğazı delinir.

kaymak dedem-kaymağım-canım- biz artık  koah hastalığının son evresindeyiz  
seni hep böyle cihazlarla hatılayacağız sanıp bunu dert ediyorsun ya, biz seni hep çocukluğumuzda ki gibi hatılayacağız, bize yaptıgın sabunlu su baloncuklarıyla, ayağımızın altına bakıp çivisi çıkmış bunların diyip falakaya yatırışlarınla, tahtalardan oyuncaklar yapışınla  hatırlayacağız hep, 
bana '' ben sana hiç doyamadım'' deyişin hala kulaklarımda
ve her yemekten sonra sana söz verdiğim gibi doyduktan sonra bir lokma da senin için atıyorum ağzıma..
biliyorum evden dışarı bile çıkmazken, benim için benim mutluluğumu görebilmek için, herşeyden çok yanımda olabilmek için burdurlardan izmite geldin..

rabbim seni başımızdan eksik etmesin, 


sağlık ve esenlik dilerim...

*koah : KOAH-Kronik Obstüktif Akciğer Hastalığı- ilerleyici ve tam olarak geri
dönüşümlü olmayan bir akciğer
hastalığıdır. KOAH havayollarını daraltır, solunumu güçleştirir
*astım : Astım bronş dediğimiz akciğer içi hava yollarının müzmin iltihabi bir hastalığıdır.
*amfizem : akciğerlerdeki hava keseciklerinin (alveol) gerilip genişlemesi neticesinde bu hava keseciklerini birbirinden ayıran ince duvarların yırtılması ve buna bağlı olarak da akciğerlerin esnekliğini kaybetmesiyle oluşan ve solunum yetmezliğine yol açan yaygın bir kronik akciğer rahatsızlığıdır.
.




bebeklerim için ''iyi ki''lerim.. #vol1

    başlık sanki biraz romantik oldu ama konu aslında pek öyle sayılmaz :) bebeklerim zaten benim         iyikilerim de ben burada onlar...